قرارداد محرمانگی چیست؟
اشتراک گذاری

قرارداد محرمانگی چیست؟

قرارداد محرمانگی یکی از قراردادهایی است که بسیاری از افراد از آن اطلاعی ندارند، در صورتی که قراردادی است که می تواند در حوزه صیانت از اطلاعاتی که برای اشخاص ارزشمند تلقی می شوند بسیار مفید فایده باشد.

زمانی که افراد وارد تعاملات و قراردادهای مختلف می‌شوند، اطلاعات و مباحث بسیاری را در زمینه‌های مختلف از جمله درباره موضوع تفاهمات خود با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند. از بین این اطلاعات بسیاری از آنها از درجه اهمیت بالایی برخوردار نبوده، لذا اشخاص ترسی از ابراز آنها و به تبع آن افشا و گسترش‌شان ندارند، اما دسته‌ای از اطلاعات به حدی حائز اهمیت هستند که گاهی تمام دارایی یک فرد یا یک کسب و کار را تشکیل می‌دهند. به همین دلیل بسیاری از مواقع اشخاص از ترس و واهمه افشای این اسرار کاری، از ورود به قراردادها و تفاهم نامه‌ها اجتناب می‌کنند و در پی آن پیشرفت‌هایی که می‌تواند در جریان یک همکاری ایجاد شود اغلب مسکوت خواهد ماند.

قواعد حقوقی و به طور ویژه قواعد حقوق مالکیت فکری گام موثری را در زمینه حفاظت از دارایی‌ها و اطلاعات محرمانه اشخاص برداشته‌اند. هر چند که این خلاء به طور کامل برطرف نشده است اما تا حدودی از حقوق افراد در زمینه قراردادها و تفاهم نامه‌ها حمایت و حفاظت شده است.

در همین راستا حقوقدانان به افراد، انعقاد قراردادی با عنوان قرارداد محرمانگی و عدم رقابت یا گنجاندن شرطی در ضمن قرارداد با عنوان شرط محرمانگی و عدم رقابت را پیشنهاد می‌کنند.

در ادامه این مطلب با قرارداد محرمانگی، تفاوت آن با شرط محرمانگی و مشخصات آن ها بیشتر آشنا خواهیم شد.

قرارداد محرمانگی یا شرط محرمانگی؟

قرارداد محرمانگی  یا قرارداد NDA قراردادی مستقل از قرارداد اصلی اشخاص می‌باشد که به طور مفصل به شرح اطلاعات محرمانه و تعهدات طرفین (در صورت دو جانبه بودن قرارداد) در زمینه منع افشای آنها می‌پردازد.

در صورتی که شرط محرمانگی معمولا شرط مختصری است که در ضمن بیشتر تفاهمات و قرادادها ذکر می‌گردد و گاها برای آن ضمانت اجرایی هم در نظر گرفته می‌شود.

اما اینکه در چه مواقعی باید قرارداد محرمانگی منعقد کنیم و در چه زمانی به شرط محرمانگی اکتفا کنیم مسأله‌ای است که بیشتر به اهمیت موضوع قرارداد و اطلاعات تبادل شده میان طرفین بستگی دارد.

شرط محرمانگی معمولا در ضمن اکثر قراردادها ذکر می‌شود اما قرارداد محرمانگی در جایی منعقد می‌گردد که: 1- ما در مرحله پیش قراردادی هستیم و هنوز مذاکرات ما منتج به انعقاد قرارداد نشده‌اند اما در حین این مذاکرات افراد اطلاعاتی را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند که از وصف محرمانگی برخوردارند. در این مواقع یک قرارداد محرمانگی پیش‌قراردادی می‌تواند طرفین را از خطر افشای اسرار کاری و تجاری خود مصون نگه دارد.

2- گاهی اطلاعات محرمانه ضمن قرارداد به حدی برای افشاء کننده آن حائز اهمیت است که افراد ترجیح می‌دهند یک قرارداد محرمانگی مفصل با طرف مقابل امضاء و به قرارداد اصلی منضم کنند.

در نهایت، شرط یا قرارداد مستقل، هر دو می‌توانند ما را به هدف اصلی حفظ اطلاعات از خطر افشاء برسانند ولی چیزی که این میان مهم است نحوه نگارش هر دو روش می‌باشد که در ادامه به آن می‌پردازیم.

مشخصات یک قرارداد و یا شرط محرمانگی کامل:

قرص و محکم بودن یک قرارداد محرمانگی زمانی معلوم می‌شود که تمام جوانب و زوایای لازم را در آن رعایت کنیم تا کمترین خطری متوجه افشاء کننده اطلاعات (در فرض یکجانبه بودن) و یا طرفین آن به طور کلی (در فرض دو جانبه بودن) نشود.

در هر دو مورد قرارداد یا شرط محرمانگی، لازم است به این نکته توجه داشته باشیم که اصل محرمانگی را برای هر یک از طرفین، لازم می‌دانیم یا به عبارت دیگر شرط یا قرارداد دو جانبه داریم و یا این امر را تنها برای یکی از طرفین قرارداد لازم الاجرا می‌دانیم که در این صورت شرط و یا قرارداد یک‌جانبه خواهیم داشت.

پس از آن لازم است محدوده اطلاعات محرمانه را مشخص نماییم. در واقع این امر باید به روشنی ترسیم گردد که کدامیک از اطلاعاتی که میان افراد تبادل می‌شود وصف محرمانه بودن را داراست و کدام یک جزء اطلاعات عادی طبقه بندی می‌شوند.

پس از مشخص شدن مرزهای محرمانگی، موارد معافیت افراد عنوان می‌گردد. این مطلب بدان معناست که اشخاص در مواقعی ناگزیر از افشای اطلاعات محرمانه هستند که از آن جمله می‌توان به افشای اطلاعات محرمانه نزد مقامات رسمی دولتی و دارای مجوز اشاره کرد.

حال نوبت آن رسیده است که تعهدات افراد را به وضوح تبیین نماییم و بعد از آن ضمانت اجرای تخلف از اجرای این تعهدات را یادآور شویم.

در پایان باید شخص گیرنده اطلاعات را در بازه‌ی زمانی که این اطلاعات وصف محرمانه دارند ملزم به رعایت شروط و قواعد قرارداد نماییم. همچنین گیرنده اطلاعات موظف است از زمانی که افشاء کننده خاتمه همکاری را اعلام می‌نماید، آنها را به شیوه درستی که مورد توافق طرفین باشد معدوم نماید.

شرط عدم رقابت:

شرط عدم رقابت بیانگر این موضوع است که افراد در حین همکاری ضمن یک قرارداد و حتی تا مدت معینی پس از خاتمه آن، از ورود به مشاغل و یا همکاری‌هایی که موجب تضعیف فعالیت‌های این قرارداد می‌شوند منع می‌گردند و در صورت نقض این شرط ملزم به جبران خسارات وارده به طرف مقابل خواهند بود.

وضعیت دارایی‌ها و مالکیت‌های فکری قرارداد:

یکی دیگر از مسائلی که باید در ضمن قراردادهای محرمانگی و یا به طور کلی قراردادهایی که اطلاعات نقش مهمی را در آنها ایفا می‌کنند در نظر گرفته شود، وضعیت مالکیت فکری داده‌های ضمن قرارداد، چه آنهایی که قبل از همکاری توسط خود افراد ایجاد شده بودند و در ضمن قرارداد به اشتراک گذاشته شده‌اند، چه آنهایی که در حین قرارداد و فعالیت‌های مشترک ایجاد شده‌اند و بعضاً اطلاعات و ثبت اختراعاتی که پس از خاتمه همکاری حاصل می‌شوند و موضوعی مرتبط با موضوع قرارداد ما دارند، می‌باشد.

 

نظر یا پرسش خود را مطرح نمایید
نظر شما با موفقیت ثبت شد و پس از تایید نمایش داده خواهد شد
نظرات