قرارداد کارگزاری
اشتراک گذاری

قرارداد کارگزاری

 

قرارداد کارگزاری از جمله قراردادهایی است که در عالم حقوق و تعهدات کمتر به ماهیت آن پرداخته شده است. شاید علت اصلی این امراختلاف نظر حقوقدانان در ماهیت این قرارداد و یا بدیع بودن این قرارداد باشد.

در این نوشتار به صورت مختصر و کوتاه به تعریف قرارداد کارگزاری و شرایط و ضوابط آن می پردازیم.

ماهیت قرارداد کارگزاری:

حقوقدانان در ماهیت این قرارداد مانند خیلی از مسائل نوظهور دیگر عالم حقوق اختلاف نظر داشته و هریک آن را در قالب خاصی جای داده اند. در اینجا به ذکر این دسته بندی ها اکتفا کرده و شرح تفصیلی آن را در مقاله ای جداگانه ذکر خواهیم کرد. 


تعریف کارگزار:

کارگزار یکی از طرفین اصلی قرارداد کارگزاری است. کارگزار در واقع نقش واسطه و نمایندگی میان افراد را در بازار کسب و کار ایفا می کند. افراد غالباً در میادینی که قدرت کافی و لازم برای حضور را ندارند و یا به عبارت دیگر از اعتبار و توان کافی برای شرکت در این رویدادها برخوردار نیستند، به دنبال افرادی می گردند که از طریق آنها بتوانند به صورت غیر مستقیم وارد عرصه رقابت شوند.

 

وظایف کارگزار:

 

کارگزار در طول مدت قرارداد وظیفه مشاوره و راهنمایی طرف مقابل را به عهده دارد تا او را به سر منزل مقصود برساند. در این راستا کارگزار می بایستی بسته به موضوع اصلی قرارداد امور بازرگانی و بازار‌سازی را در قالب شروط قرارداد انجام دهد. از دیگر وظایف وی می توان به جذب سرمایه گذار و تنظیم روند فروش کالا یا خدمات موضوع قرارداد اشاره کرد.

کارگزار در خلال پیشبرد اهداف قرارداد باید اقدامات لازم را به عنوان واسطه ای که از طرف افراد انتخاب شده انجام دهد. وی موظف است به عنوان مثال جلسات منظم مشاوره برگزار نماید، مدیریت مالی پروژه را بر عهده بگیرد و در نهایت بهترین گزینه را به عنوان مشاوری امین پیش روی طرف مقابل خود قراردهد.

از جمله خصوصیات مهم کارگزار می توان به صفت امانت و راز داری وی اشاره نمود. در روند قرارداد کارگزاری، کارگزار به مجموعه ای از اطلاعات مهم دسترسی پیدا می کند که این اطلاعات می تواند نتیجه سالها زحمت و تلاش یک فرد باشد که مهم ترین دارایی او را تشکیل می دهد. لذا در نظر گرفتن شرط محرمانگی در ضمن قرارداد کارگزاری و یا انعقاد یک قرارداد محرمانگی جامع و مانع با کارگزار از جمله مواردی است که افراد باید به آن توجه ویژه داشته باشند.

وظایف طرف مقابل در قرارداد کارگزاری:

 

طرف مقابل کارگزار در قرارداد کارگزاری باید ضمن اعتماد به مهارت و دانش کارگزار، از مشاوره ها و راهنمایی های او نهایت استفاده را برده و همکاری های لازم را با کارگزار برای به ثمر رسیدن هدف قرارداد انجام دهد. اطلاعات لازم را در اختیار او نهد و به عملکرد او اعتماد کافی داشته باشد. از جمله حقوقی که می توان برای کارگزار در مقابل طرف دیگر قرارداد قائل شد شرط منع ورود او به قراردادی است که قبلاً توسط کارگزار کارسازی شده بوده و در آن زمان به دلیلی به نتیجه نرسیده است. در واقع این شرط بیانگر این موضوع مهم می باشد که کارگزار در صورتی که طرفین به تفاهم برسند و قراردادی میان خودشان منعقد کنند مستحق حق الزحمه خود که ضمن قرارداد کارگزاری بر سر آن توافق شده بود خواهد بود. البته ذکر این شرط در ضمن قرارداد، ظریف کاری های خاصی نظیر در نظر داشتن زمان مناسب سپری شده از اتمام تاریخ قرارداد کارگزاری را شامل می شود.

 

حق الزحمه کارگزار:

کارگزار در ازای خدماتی که به عنوان واسطه و میانجی قرارداد کارگزاری اصلی ارائه می دهد مستحق حق الزحمه ای است که بنا بر توافق افراد ضمن قرارداد کارگزاری باید به وی پرداخت شود. راه های زیادی برای این امر وجود دارد اما به عنوان مثال می توان به روش زیر که از کامل ترین فروض پرداخت است اشاره کرد:

کارگزار در خلال قرارداد کارگزاری ساعت های زیادی را صرف مشاوره و کارسازی در جهت تحقق هدف اصلی قرارداد می نماید صرف نظر از اینکه تلاش های او منجر به نتیجه بشود یا خیر، در قبال آنها لایق دریافت حق الزحمه است. اما در صورتی که این تلاش ها و مشاوره ها به بار نشیند و قراردادی اعم از فروش کالا یا خدمات و ... منعقد گردد می توان درصدی از مبلغ اصلی قرارداد را به عنوان دستمزد کارگزار در نظر گرفت.

نظر یا پرسش خود را مطرح نمایید
نظر شما با موفقیت ثبت شد و پس از تایید نمایش داده خواهد شد
نظرات